چهار نوع پول مختلف

در اقتصاد ، مونری به عنوان یک رسانه به طور کلی پذیرفته شده از مبادله کالا و خدمات تعریف می شود. تقریباً هر چیزی را می توان پول یا کل پولی در نظر گرفت تا زمانی که آنچه را که ما سه کارکرد اصلی پول می نامیم (یعنی متوسط مبادله ، فروشگاه ارزش ، واحد حساب) انجام دهد. با توجه به این نکته ، جای تعجب ندارد که در طول تاریخ انواع مختلفی از پول وجود داشته است. برای اینکه یک مرور کلی به شما ارائه دهیم ، می خواهیم به چهار مورد مرتبط در زیر نگاهی بیندازیم: پول کالا ، پول فیات ، پول وفاداری و پول بانک تجاری.

پول کالا

پول کالای ساده ترین و به احتمال زیاد قدیمی ترین نوع ارز است. این بر اساس منابع طبیعی کمیاب است که به عنوان واسطه مبادله ، ذخیره ارزش و واحد حساب عمل می کند. پول کالاها از نزدیک با (و سرچشمه آن از) یک سیستم بارز ، که در آن کالاها و خدمات به طور مستقیم برای سایر کالاها و خدمات (یعنی همسالان) مبادله می شوند ، ارتباط نزدیکی دارد. این نوع پول روند مبادله را تسهیل می کند زیرا به عنوان یک مبادله به طور کلی پذیرفته شده عمل می کند.

نکته مهمی که باید در مورد این نوع ارز به آن توجه کنیم این است که مقدار آن با ارزش ذاتی خود کالا تعریف می شود. به عبارت دیگر ، خود کالا به پول تبدیل می شود و همین امر باعث می شود که از تورم مصون باشد و ثبات پولی را تضمین می کند. نمونه هایی از پول کالاها شامل طلا و سایر فلزات گرانبها ، سکه ها ، مهره ها ، پوسته ها ، ادویه ها و غیره است.

پول بدون پشتوانه

پول فیات ارزش خود را از یک دستور دولت (یعنی فیات) دریافت می کند. این بدان معناست که دولت این نوع پول را به عنوان مناقصه قانونی اعلام می کند ، که به همه افراد و بنگاه های داخل کشور نیاز دارد تا آن را به عنوان وسیله ای برای پرداخت بپذیرند. اگر آنها نتوانند از این دستور صادر شده دولت پیروی کنند ، ممکن است جریمه شوند یا حتی در زندان باشند. بر خلاف پول کالا ، ارز فیات توسط هیچ کالای فیزیکی پشتیبانی نمی شود بلکه توسط بانکهای مرکزی صادر می شود. با تعریف ، ارزش ذاتی آن به طور قابل توجهی پایین تر از مقدار چهره آن است. از این رو ، ارزش آن ناشی از رابطه بین عرضه و تقاضا ، اعتماد به دولت و سیاست پولی بانکهای مرکزی است که مسئول مدیریت عرضه پول هستند (یعنی تورم و ثبات پولی).

بیشتر سیستم های مالی اقتصادهای مدرن مبتنی بر ارزهای فیات است. بنابراین ، نمونه هایی از پول فیات شامل بیشتر ارزها (یعنی سکه ها و پول کاغذی) در سراسر جهان است.

پول وفاداری

ارزش یک ارز وفاداری بستگی به این اطمینان دارد که به طور کلی به عنوان یک واسطه مبادله پذیرفته می شود. بر خلاف ارز فیات ، توسط دولت مناقصه قانونی اعلام نشده است ، به این معنی که مردم طبق قانون موظف نیستند آن را به عنوان وسیله ای برای پرداخت بپذیرند. در عوض ، صادرکننده قول می دهد که در صورت درخواست توسط حامل ، آن را برای یک کالا یا ارز فیات مبادله کند. تا زمانی که مردم اطمینان داشته باشند که این قول شکسته نمی شود و ارز به دلیل تورم زیاد ارزش خود را از دست نمی دهد ، می توانند از این نوع پول درست مانند فیات معمولی یا کالا استفاده کنند.

نمونه هایی از ارز وفاداری شامل چک ، اسکناس یا پیش نویس است. توجه داشته باشید که ارزهای رمزنگاری شده مانند بیت کوین یا اتریوم نیز می توانند وفاداری در نظر گرفته شوند (در بیشتر کشورها) ، اگرچه طرفداران نشان می دهند که آنها نوع کاملاً جدیدی از پول را تشکیل می دهند.

پول بانک تجاری

پول بانکی تجاری (یا فقط پول بانکی) را می توان به عنوان مطالبات علیه موسسات مالی توصیف کرد که می توانند برای خرید کالا یا خدمات استفاده شوند. این بخشی از ارز را که از بدهی های حاصل از بانکهای تجاری از سپرده های بانکی آنها تولید می شود ، نشان می دهد.

به طور خاص ، پول بانک تجاری از طریق یک سیستم بانکی ایجاد می شود که ما آن را بانکداری ذخیره کسری می نامیم. بانکداری ذخیره کسری فرایندی را توصیف می کند که در آن بانک ها فقط بخشی از سپرده های خود را به عنوان ذخایر بانکی در اختیار دارند و از بقیه برای دادن وام های به ارزش بیشتر از ارزش واقعی ارز که به عنوان دارایی های مایع در اختیار دارند استفاده می کنند. در این مرحله ، توجه داشته باشید که ، در اصل ، پول بانک تجاری بدهی است که توسط صنعت بانکی تولید می شود که می تواند برای پول "واقعی" یا خرید کالا و خدمات رد و بدل شود.

خلاصه

چهار نوع پول مناسب عبارتند از: پول کالا ، پول فیات ، پول وفاداری و پول بانک تجاری. پول کالا به کالاهای ذاتی ارزشمند متکی است که به عنوان یک واسطه مبادله عمل می کنند. از طرف دیگر ، فیات پول ارزش خود را از دستور دولت دریافت می کند. در همین حال ، ارزش یک ارز وفاداری بستگی به این اطمینان دارد که به طور کلی به عنوان یک واسطه مبادله پذیرفته می شود. و پول بانک تجاری را می توان به عنوان ادعاهای مربوط به موسسات مالی توصیف کرد که می توانند برای خرید کالا یا خدمات استفاده شوند.