ساختارهای مبادله اساسی چیست؟

رشد و موفقیت مداوم بازار مبادله در بخش کوچکی از خلاقیت شرکت کنندگان در آن نبوده است.

حسن نیت ارائه می دهد: Forums. Autodesk. com/Autodesk/attachments/Autodesk/66/213767/1/structures. jpg

در نتیجه ، سازه های مبادله ای که در حال حاضر در دسترس هستند و ساختارهای بالقوه آینده که به مرور زمان فقط به یک "هنجار" در بازار تبدیل می شوند ، فقط با تخیل و نبوغ کسانی که در بازار شرکت می کنند محدود می شوند.

با این وجود ، زیربنای معاملات مبادله ای که امروزه در بازار مشاهده می شود چهار ساختار اساسی است که اکنون ممکن است به عنوان "اساسی" در نظر گرفته شود. این ساختارها عبارتند از:

1. مبادله نرخ بهره

2. مبادله ارز با نرخ ثابت

3. مبادله کوپن ارز

4- مبادله نرخ پایه

در زیر خلاصه ای از این ساختارهای مبادله اساسی و برخی از کاربردهای اصلی آنها است.

مبادله نرخ بهره:

ساختار اساسی مبادله نرخ بهره شامل مبادله بین دو طرفه با نرخ نرخ ثابت برای بهره نرخ شناور در همان ارز محاسبه شده با مراجعه به مبلغ اصلی مفهومی متقابلاً توافق شده است.

این مبلغ اصلی ، که به طور معمول با دارایی های اساسی یا بدهی های "تعویض" توسط همتایان برابر می شود ، صرفاً برای محاسبه علاقه تحت مبادله در مبادله قابل اجرا است.

به هیچ وجه از نظر جسمی بین همتایان گذشت. از طریق این ساختار مبادله ساده ، همتایان قادر به تبدیل یک دارایی/بدهی نرخ ثابت با نرخ ثابت به دارایی/مسئولیت نرخ شناور و برعکس هستند.

بیشتر معاملات مبادله نرخ بهره توسط صرفه جویی در هزینه توسط هر یک از همتایان انجام می شود. این صرفه جویی در هزینه ، که اغلب قابل توجه است ، ناشی از دیفرانسیل های موجود در اعتبار همتایان و سایر ملاحظات ساختاری است.

به طور کلی ، سرمایه گذاران در ابزارهای با نرخ ثابت نسبت به وام دهندگان بانک نرخ شناور نسبت به کیفیت اعتبار حساس تر هستند. بر این اساس ، حق بیمه بیشتری برای صادرکنندگان از کیفیت اعتبار کمتر در بازارهای بدهی با نرخ ثابت نسبت به بازار وام دهی نرخ بانک شناور خواسته می شود.

طرف مقابل به مبادله نرخ بهره ممکن است با دسترسی به بازار که در آن بیشترین مزیت هزینه نسبی را دارند ، یک مزیت داوری کسب کنند و سپس وارد مبادله نرخ بهره برای تبدیل هزینه وجوه شوند که از یک نرخ ثابت به یک نرخ ثابت افزایش یافته استمبنای نرخ شناور یا برعکس.

داوری اعتباری موجود از طریق استفاده از مبادله نرخ بهره ممکن است با در نظر گرفتن دو شرکت نشان داده شود. شرکت A و شرکت B با پروفایل های زیر (به نمایشگاه 1 مراجعه کنید).

همانطور که انتظار میرفت. شرکت A با کیفیت اعتبار برتر ، در بازار بدهی نرخ ثابت از مزیت هزینه نسبی بیشتری نسبت به شرکت برخوردار است.

علیرغم این واقعیت که شرکت A همچنین می تواند وجوه نرخ را ارزان تر از شرکت B جمع کند ، بنابراین یک داوری بالقوه هزینه دارد که به موجب آن شرکت A و شرکت B ممکن است با ارزیابی بازارهایی که در آن بیشترین مزیت هزینه نسبی را دارند ، صرفه جویی در هزینه را بدست آورند. مبادله نرخ بهره

این توانایی برای انتقال یک مزیت هزینه نرخ ثابت به بدهی های نرخ شناور منجر به اعتبار بسیاری از کیفیت بالا با صدور نرخ ثابت یوروباند صرفاً به "مبادله" و در بسیاری موارد بودجه زیر لیبور شده است.

استفاده از ساختار MIS در یک موضوع Eurobond با نرخ ثابت ، صادرکننده را قادر می سازد تا بودجه قابل توجهی را در نقاط زیر LIBOR بدست آورد.

این جذاب ترین نرخ ها توسط (الف) زمان دقیق مسئله Eurobond امکان پذیر است تا از موفقیت آن در بهترین نرخ ها اطمینان حاصل شود و (ب) استفاده از پرچین دقیق و تاریخ تعهدی تعویض معوق برای اطمینان از بهترین شرایط مبادله ممکنبرای صادرکننده

"طرف مقابل" مبادله ممکن است ترکیبی از بانک ها و مشتریان شرکت باشد. ممکن است بانک ها بخواهند درآمد نرخ ثابت خود را به بازده نرخ شناور که کاملاً با بدهی های نرخ شناور آنها مطابقت دارد به منظور کاهش قرار گرفتن در معرض نرخ بهره ، محافظت کنند.

مشتریان شرکت ممکن است بخواهند از بودجه نرخ شناور خود در بدهی های نرخ ثابت برای اندازه و سررسید که در بازار بدهی با نرخ ثابت مستقیم در دسترس نیست ، محافظت کنند.

با عمل به عنوان اصلی ، واسطه ممکن است بتواند شرایط مبادله ای را هم به بانک ها و هم مشتریان شرکت های خود در اختیار شما قرار دهد تا شرایط دقیق خود را برآورده کند و سپس متعاقباً مسئله Eurobond را در تعویض مخالف قفل کند وقتی که بازار یوروباند بیشترین پذیرش مسئله بود.

علاوه بر مزایای هزینه ، مبادله نرخ بهره نیز مکانیسم عالی را برای دسترسی به بازارهایی فراهم می کند که در غیر این صورت به دلیل کیفیت اعتبار ، عدم آشنایی نام یا استفاده بیش از حد ، به آنها دسترسی پیدا می کنند.

توانایی به دست آوردن مزایای بازارها بدون نیاز به رعایت افشای دفترچه ، رتبه بندی اعتباری و سایر الزامات رسمی ، مزایای دیگری را برای شرکت های خصوصی فراهم می کند. نمونه ای عالی از انعطاف پذیری بازارهای مبادله در ارائه این مزایا ، رشد مبادلات نرخ بهره با استفاده از کاغذ تجاری به عنوان مبنای نرخ شناور اساسی است.

بازار مبادله نرخ بهره نیز پول مالی را فراهم می کند ، بنابراین با مکانیسم مناسبی برای مدیریت هزینه های نرخ بهره و قرار گرفتن در معرض ضمن ترک منبع اصلی وجوه را تحت تأثیر قرار نمی دهد.

به عنوان مثال ، هزینه بودجه نرخ ثابت ممکن است در یک محیط کاهش نرخ بهره از طریق بودجه اساسی در محل کاهش یابد. این ممکن است با در نظر گرفتن اقدامات شرکت A نشان داده شود ، با بدهی با نرخ ثابت در سال 12 ٪ در سال ، در یک دوره کاهش نرخ بهره:-

(الف) در آغاز نرخ بهره در حال کاهش است: - شرکت A با بدهی با نرخ ثابت 12 ٪ برای به دست آوردن بودجه LIBOR مبادله می کند.

(ب) در دوره کاهش نرخ بهره: - شرکت A با کاهش نرخ بهره ، مبادله را در جای خود قرار می دهد.

ج) در پایان کاهش نرخ بهره: - شرکت A وارد تعویض دوم می شود تا نرخ ثابت جدید پایین ، مثلاً ، 10 ٪ را قفل کند.

تأثیر خالص سری معاملات فوق صرفه جویی 2 ٪ برای شرکت A است زیرا هزینه خالص وجوه از 12 ٪ به 10 ٪ کاهش می یابد.

به طور گسترده ، نرخ بهره تعویض فعالیت های بازار را می توان به دو بخش-بازار اولیه و ثانویه طبقه بندی کرد. بازار اصلی را می توان با استفاده از منبع "مواد اولیه" به دو بخش تقسیم کرد تا یک نرخ بهره مبادله بانک/بودجه بازار مالی/ابزارهای محافظت از بازار و بازارهای اوراق بهادار ، به ویژه در بازار اوراق بهادار اروپا ، به دو بخش تقسیم شود.

می توان فعالیت را در بخش اصلی با بلوغ و نوع بازیکن تشخیص داد. بخش کوتاه مدت بازار اولیه در اصل یک بازار بین بانکی است که تحت تأثیر بودجه و فعالیت های محافظت از هر دو بانک بزرگ و کوچک است.

این بانک ها بسته به ساختار پایه دارایی خود ، هر دو "ارائه دهنده" (پرداخت کنندگان نرخ شناور) و "متقاضیان" (پرداخت کنندگان نرخ ثابت) هستند. از نظر شیوع بسیار بی ثبات است ، بنابراین ، بازار سازی یا موقعیت مکانی فقط برای باتجربه ترین فروشندگان است.

برای چنین نمایندگی ها ، پتانسیل سود زیاد است و خطرات در موقعیت یابی در حالی که به همین ترتیب زیاد است به دلیل آرایه چشمگیر ابزارهای موجود برای مدیریت خطرات ، قابل کنترل هستند.

شرکت کنندگان ، که به طور عمده بانک ها ، تعدادی از کارگزاران را شامل می شوند که فعالیت های معاملاتی در بازار پول خود را با بانک ها گسترش داده اند تا فعالیت های مبادله ای را شامل شوند.

موفقیت به عنوان یک کارگزار یا مدیر اصلی در این بخش از بازار اولیه نه تنها یک ادغام نزدیک عملیات خزانه داری و مبادله یک موسسه ، بلکه به توزیع و به ویژه ، امکان حرکت سریع موقعیت ها به دلیل نوسانات قیمت و خطرات ذاتی آن است. بازار.

موجودی (به عنوان مثال موقعیت رزرو شده اما بسته نشده) نیز به سرعت در بازار کوتاه مدت بی رنگ می شود زیرا بیشتر معاملات بر اساس "نقطه" (تسویه فوری) انجام می شود. داشتن موقعیت برای هر دوره زمانی ممکن است به این معنی باشد که موجودی شخص بدون در نظر گرفتن قیمت ممکن است حرکت نکند.

با این حال ، رشد بازار ثانویه در مبادلات کوتاه مدت ، خطرات موقعیت یابی را در بازار اولیه کوتاه مدت کاهش داده است. از اهمیت ویژه ای برای توسعه بازار ثانویه استفاده از بازار آینده مالی برای ایجاد "طرف مقابل" مبادله بهره استفاده شده است.

در حالی که مبادلات مبتنی بر آینده مالی برای اجرای صحیح بسیار پیچیده هستند ، حرکات بسیار سریع و تیز در این بازار و از این رو ، نیاز به "باد و باز کردن" این سازه ها برای به حداکثر رساندن سود ، نقدینگی را افزایش داده است (یا در دسترس بودن مبادلات با قیمت جایگزین)در بازار ثانویه

مبادله ارز با نرخ ثابت:

یک ارز با نرخ ثابت ، مبادله شامل مبادله بین دو طرفه با نرخ ثابت نرخ ثابت در یک ارز در ازای بهره نرخ ثابت به ارز دیگر است. سه مرحله اساسی زیر برای همه مبادلات ارزی مشترک است:-

(الف) تبادل اولیه اصلی:

با شروع مبادله ، همتایان مبلغ اصلی مبادله مبادله را با نرخ توافق شده مبادله مبادله می کنند. اگرچه این نرخ معمولاً بر اساس نرخ ارز نقطه ای است ، اما می توان از نرخ رو به جلو تعیین شده در تاریخ شروع مبادله نیز استفاده کرد. این مبادله اولیه ممکن است به صورت "مفهومی" باشد (یعنی مبادله فیزیکی مبالغ اصلی) یا در عوض مبادله "فیزیکی".

صرف نظر از اینکه مبادله اولیه به صورت فیزیکی باشد یا فرضی، تنها اهمیت آن تعیین مقدار مبالغ اصلی مربوطه به منظور (الف) محاسبه پرداخت های سود جاری و (ب) مبادله مجدد مبالغ اصلی تحتمبادله

(ب) مبادلات بهره در حال انجام:

هنگامی که مبالغ اصلی تعیین شد، طرفین پرداخت های بهره را بر اساس مبالغ اصلی باقی مانده با نرخ های بهره ثابت مربوطه که در ابتدای معامله توافق شده بود، مبادله می کنند.

ج) مبادله مجدد مبالغ اصلی:

در تاریخ سررسید، طرف های مقابل، مبالغ اصلی را که در ابتدا تعیین شده بود، مجددا مبادله می کنند. این فرآیند سه مرحله ای ساده، رویه استاندارد در بازار سوآپ است و منجر به تبدیل مؤثر بدهی افزایش یافته در یک ارز به یک بدهی با نرخ ثابت کاملاً پوشش دهی شده در ارز دیگر می شود.

در اصل، ساختار سوآپ ارز ثابت مشابه قراردادهای آتی ارز خارجی با تاریخ بلند مدت است. با این حال، ماهیت طرف مقابل بازار مبادله منجر به انعطاف پذیری بیشتر در رابطه با دوره های سررسید و اندازه معاملاتی می شود که ممکن است ترتیب داده شوند.

ساختار سوآپ ارز همچنین اجازه می دهد تا تفاوت های نرخ بهره بین دو ارز از طریق پرداخت های دوره ای به جای مبالغ یکجا منعکس شده توسط نقاط فوروارد مورد استفاده در بازار ارز، وجود داشته باشد.

این ساختار سوآپ را قادر می سازد تا مطابق با الزامات دقیق طرف مقابل با نرخ های جذاب سفارشی شود. به عنوان مثال، جریان های نقدی یک انتشار اوراق قرضه اساسی ممکن است دقیقاً و همیشه با هم مطابقت داشته باشد.

مبادله کوپن ارز:

سوآپ کوپن ارز ترکیبی از سوآپ نرخ بهره و سوآپ ارز با نرخ ثابت است. این تراکنش از سه مرحله اساسی تشریح شده برای سوآپ ارز با نرخ ثابت پیروی می کند، با این استثنا که سود با نرخ ثابت در یک ارز با بهره نرخ شناور در ارز دیگری مبادله می شود.

مبادله نرخ پایه:

یک حوزه در حال توسعه سریع در بازارهای سوآپ بین المللی، مبادله نرخ پایه است. ساختار سوآپ نرخ پایه مانند سوآپ نرخ بهره مستقیم است، با این تفاوت که سود شناور محاسبه شده بر اساس یک مبنای با بهره شناور محاسبه شده بر مبنای متفاوت مبادله می شود.

مقالات مرتبط:

1. مبادله: معنی، انواع و کاربردها |بازارهای مالی
2. مفهوم سوآپ در مدیریت سرمایه گذاری