• انتشار نظریه نوآوری
• محدودیت انتشار نظریه نوآوری

انتشار نظریه نوآوری

نظریه انتشار نوآوری (DOI) ، که توسط E. M. راجرز در سال 1962 تهیه شده است ، یکی از قدیمی ترین تئوری های علوم اجتماعی است. این در ارتباطات سرچشمه گرفته است تا توضیح دهد که چگونه با گذشت زمان ، یک ایده یا محصول از طریق یک جمعیت یا سیستم اجتماعی خاص ، شتاب می یابد و پخش می شود (یا گسترش می یابد). نتیجه نهایی این انتشار این است که مردم ، به عنوان بخشی از یک سیستم اجتماعی ، یک ایده ، رفتار یا محصول جدید را اتخاذ می کنند. فرزندخواندگی به این معنی است که شخص کاری متفاوت از آنچه قبلاً انجام داده بود انجام می دهد (یعنی خرید یا استفاده از یک محصول جدید ، خرید و انجام یک رفتار جدید و غیره). نکته اصلی پذیرش این است که شخص باید ایده ، رفتار یا محصول را جدید یا نوآورانه درک کند. از این طریق انتشار امکان پذیر است.

اتخاذ یک ایده ، رفتار یا محصول جدید (یعنی "نوآوری") همزمان در یک سیستم اجتماعی اتفاق نمی افتد. در عوض ، این فرایندی است که به موجب آن برخی از افراد نسبت به سایرین برای اتخاذ نوآوری مناسب تر هستند. محققان دریافتند که افرادی که در اوایل نوآوری اتخاذ می کنند ، ویژگی های متفاوتی نسبت به افرادی دارند که بعداً نوآوری را اتخاذ می کنند. هنگام ترویج نوآوری به یک جمعیت هدف ، درک ویژگی های جمعیت هدف که به شما کمک می کند یا مانع از پذیرش نوآوری می شود ، مهم است. پنج دسته پذیرنده مستقر وجود دارد ، و در حالی که اکثریت جمعیت عمومی تمایل به سقوط در دسته های میانه دارند ، اما هنوز هم لازم است ویژگی های جمعیت هدف را درک کنیم. هنگام ترویج نوآوری ، استراتژی های مختلفی برای استفاده از دسته های مختلف پذیرنده استفاده می شود.

1. مبتکران - این افرادی هستند که می خواهند اولین کسی باشند که نوآوری را امتحان می کنند. آنها سرمایه گذار و علاقه مند به ایده های جدید هستند. این افراد بسیار مایل به ریسک پذیری هستند و اغلب اولین کسانی هستند که ایده های جدید را توسعه می دهند. در صورت انجام هر کاری ، برای جذابیت این جمعیت باید بسیار کم انجام شود.
2. پذیرندگان اولیه - این افرادی هستند که نماینده رهبران افکار هستند. آنها از نقش های رهبری لذت می برند و فرصت های تغییر را در آغوش می گیرند. آنها در حال حاضر از نیاز به تغییر آگاه هستند و بنابراین بسیار راحت ایده های جدید را پذیرفتند. استراتژی های مربوط به درخواست این جمعیت شامل کتابچه راهنمای کاربر و برگه های اطلاعاتی در مورد اجرای آن است. آنها برای متقاعد کردن آنها به تغییر نیازی به اطلاعات ندارند.
3. اکثریت اولیه - این افراد به ندرت رهبر هستند ، اما آنها ایده های جدیدی را قبل از یک فرد متوسط اتخاذ می کنند. گفته می شود ، آنها معمولاً باید شواهدی را ببینند که نوآوری قبل از اینکه مایل به اتخاذ آن باشند ، کار می کند. استراتژی های مربوط به جذابیت این جمعیت شامل داستان های موفقیت و شواهدی از اثربخشی نوآوری است.
4. اکثریت اواخر - این افراد نسبت به تغییر شک دارند و تنها پس از محاکمه اکثریت ، نوآوری را اتخاذ می کنند. استراتژی های مربوط به تجدید نظر در این جمعیت شامل اطلاعاتی در مورد اینکه تعداد افراد دیگر نوآوری را امتحان کرده اند و آن را با موفقیت اتخاذ کرده اند.
5. LAGGARDS - این افراد محدود به سنت و بسیار محافظه کار هستند. آنها نسبت به تغییر بسیار تردید دارند و سخت ترین گروه برای حضور در هیئت مدیره هستند. استراتژی های تجدید نظر از این جمعیت شامل آمار ، تجدید نظر ترس و فشار افراد در گروه های دیگر پذیرنده است.

مرحله ای که شخص با استفاده از آن نوآوری را اتخاذ می کند ، و به موجب آن انتشار انجام می شود ، شاملاطلاعاز نیاز به یک نوآوری ،تصمیم به اتخاذ(یا رد کنید) نوآوری ،استفاده اولیهاز نوآوری برای آزمایش آن ، وادامه استفادهاز نوآوریپنج عامل اصلی وجود دارد که بر پذیرش یک نوآوری تأثیر می گذارد و هر یک از این عوامل در پنج دسته پذیرنده در حال بازی است.

1. مزیت نسبی - میزان نوآوری به عنوان بهتر از ایده ، برنامه یا محصولی که جایگزین می شود.
2. سازگاری - چقدر نوآوری با ارزش ها ، تجربیات و نیازهای پذیرندگان بالقوه سازگار است.
3. پیچیدگی - درک و استفاده از نوآوری چقدر دشوار است.
4. TROUNTION - تا چه حد می توان نوآوری را آزمایش کرد یا با آن آزمایش کرد قبل از تعهد به اتخاذ.
5. مشاهده - میزان نوآوری نتایج ملموس را ارائه می دهد.

محدودیت انتشار نظریه نوآوری

محدودیت های مختلفی از انتشار تئوری نوآوری وجود دارد که شامل موارد زیر است:

• بخش اعظم شواهد این نظریه ، از جمله دسته پذیرندگان ، در بهداشت عمومی سرچشمه نگرفته است و به صراحت در مورد اتخاذ رفتارهای جدید یا نوآوری های بهداشتی ساخته نشده است.
• این یک رویکرد مشارکتی برای اتخاذ یک برنامه بهداشت عمومی ایجاد نمی کند.
• این کار با اتخاذ رفتارها بهتر از قطع یا پیشگیری از رفتارها انجام می شود.
• این منابع یا پشتیبانی اجتماعی فرد را برای اتخاذ رفتار جدید (یا نوآوری) در نظر نمی گیرد.

این تئوری با موفقیت در بسیاری از زمینه ها از جمله ارتباطات ، کشاورزی ، بهداشت عمومی ، عدالت کیفری ، کار اجتماعی و بازاریابی مورد استفاده قرار گرفته است. در بهداشت عمومی ، از انتشار نظریه نوآوری برای تسریع در اتخاذ برنامه های مهم بهداشت عمومی استفاده می شود که به طور معمول هدف تغییر رفتار یک سیستم اجتماعی است. به عنوان مثال ، مداخله ای برای رفع یک مشکل بهداشت عمومی ایجاد شده است ، و مداخله برای افراد در یک سیستم اجتماعی با هدف اتخاذ (بر اساس انتشار تئوری نوآوری) به مردم ارتقا می یابد. موفق ترین اتخاذ یک برنامه بهداشت عمومی ناشی از درک جمعیت هدف و عوامل مؤثر بر میزان پذیرش آنها است.

برای اطلاعات بیشتر در مورد انتشار نظریه نوآوری ، به "انتشار نوآوری ها: چگونگی گسترش ایده های جدید" توسط Leif Singer مراجعه کنید.

محتوا © 2022. کلیه حقوق محفوظ است. تاریخ آخرین اصلاح شده: 3 نوامبر 2022. دانشکده بهداشت عمومی دانشگاه بوستون

Wayne W. Lamorte ، MD ، PhD ، MPH < Span> این تئوری با موفقیت در بسیاری از زمینه ها از جمله ارتباطات ، کشاورزی ، بهداشت عمومی ، عدالت کیفری ، کار اجتماعی و بازاریابی مورد استفاده قرار گرفته است. در بهداشت عمومی ، از انتشار نظریه نوآوری برای تسریع در اتخاذ برنامه های مهم بهداشت عمومی استفاده می شود که به طور معمول هدف تغییر رفتار یک سیستم اجتماعی است. به عنوان مثال ، مداخله ای برای رفع یک مشکل بهداشت عمومی ایجاد شده است ، و مداخله برای افراد در یک سیستم اجتماعی با هدف اتخاذ (بر اساس انتشار تئوری نوآوری) به مردم ارتقا می یابد. موفق ترین اتخاذ یک برنامه بهداشت عمومی ناشی از درک جمعیت هدف و عوامل مؤثر بر میزان پذیرش آنها است.