GAAP (اصول حسابداری پذیرفته شده عمومی)

حسابداری اغلب به عنوان یک هنر شناخته می شود - هنر ثبت، طبقه بندی و خلاصه کردن اطلاعات مالی. همانطور که در مورد هر شکل هنری وجود دارد، حسابداری همچنین شامل استفاده از مهارت های خلاقانه فرد برای حفظ سابقه تراکنش های مالی است. با این حال، اگر در سیستم حسابداری که باید رعایت شود، اختیار داده شود، محدودیتی در دامنه دستکاری حساب ها وجود نخواهد داشت.

در محیطی که صورت های مالی به ذینفعان خارجی مانند سرمایه گذاران، بانک ها، بورس ها، ادارات درآمد، دولت و غیره ارائه می شود، نیاز به یک چارچوب حسابداری وجود دارد که بر اساس آن، تراکنش های مالی باید ثبت شوند تاصورتهای مالی حاصل را قابل مقایسه کند. این نیاز منجر به چارچوب بندی اصول پذیرفته شده حسابداری (GAAP) شد.

GAAP چیست

اصول پذیرفته شده حسابداری (GAAP) اصول و دستورالعمل های اساسی حسابداری هستند که چارچوبی را برای قوانین حسابداری، استانداردها و سایر روش های حسابداری خاص تر و جامع تر فراهم می کنند. به عنوان مثال، هیئت استانداردهای حسابداری مالی (FASB) از این اصول به عنوان پایه ای برای چارچوب بندی استانداردهای حسابداری خود استفاده می کند. بنابراین GAAP شامل موارد زیر است:

• اصول / دستورالعمل های اساسی حسابداری
• استانداردهای حسابداری معمولاً توسط سازمان حسابداری برتر کشور صادر می شود
• روش های حسابداری خاص صنعت برای پوشش سناریوهای غیر معمول

در هند، صورتهای مالی بر اساس استانداردهای حسابداری صادر شده توسط مؤسسه حسابداران خبره هند (ICAI) تهیه می شود و قانون مندرج در قوانین مربوطه مربوطه (به عنوان مثال، جدول III قانون شرکتها، 2013 باید به طور اجباری رعایت شود. توسط همه شرکت ها). ICAI همچنین یادداشت های راهنمایی را هر از گاهی در مورد موضوعات مختلف برای کمک به فرآیند حسابداری و ارائه وضوح منتشر می کند. در حالی که اصول اساسی حسابداری ممکن است مستقیماً بخشی از استانداردهای حسابداری و قوانین مربوطه را تشکیل ندهند، فرض می شود و انتظار می رود که به طور جهانی رعایت شوند.

اصول پذیرفته شده عمومی حسابداری

اصول کلی حسابداری که قبلاً ذکر شد به شرح زیر است:

• فرض موجودیت تجاری: این اظهار می دارد که با هر یک از نهادهای تجاری باید به عنوان یک نهاد که جدا از صاحبان آن باشد ، رفتار شود. بنابراین ، کلیه معاملات مالی نیز باید به گونه ای متمایز شود. این مفهوم به ویژه در هنگام ضبط معاملات مالی یک مالک اختصاصی از اهمیت ویژه ای برخوردار است. هنگامی که کل مشاغل با دارایی ها و بدهی های خود متعلق به مالک باشد ، معاملات مالی باید بین افراد مرتبط با مشاغل و موارد مرتبط با مالک شخصی متمایز شود.
• فرض واحد پولی: کلیه معاملات مالی یک تجارت باید قادر به بیان در یک واحد پولی باشد (به عنوان مثال روپیه های هندی) و اگر انجام این کار امکان پذیر نیست ، پس نباید در کتابهای حساب ثبت شودتجارت.
• دوره حسابداری: این اصل مستلزم این است که فرایند حسابداری یک تجارت باید طی یک دوره زمانی مشخص انجام شود که معمولاً یک سال مالی یا یک سال تقویم است. بنابراین ، هر معامله ای که مربوط به یک دوره حسابداری خاص است ، بخشی از صورتهای مالی تهیه شده برای آن دوره را تشکیل می دهد.
• مفهوم هزینه تاریخی: به عنوان یک قاعده کلی ، هنگامی که منابع اقتصادی یا دارایی های خاصی توسط یک شرکت بدست می آیند ، آنها طبق نقدی یا معادل نقدی که در واقع برای به دست آوردن آن منبع یا دارایی در تاریخ معامله هزینه می شود ، ثبت می شوند - حتی اگر معامله اتفاق بیفتدروز قبل یا ده سال پیش. این امر باعث می شود ارزش دارایی باقیمانده صرف نظر از دوره حسابداری ثابت شود. ارزش بازار دارایی در نظر گرفته نمی شود مگر اینکه به طور خاص توسط قانون یا استاندارد حسابداری مورد نیاز باشد.
• فرض نگرانی: فرض بر این است که نهاد تجاری یک نگرانی در حال انجام است ، یعنی ، این کار را برای مدت زمان نامحدودی ادامه خواهد داد. این فرض مهم است زیرا اگر نهاد تجاری در آینده نزدیک نقدینگی می کرد ، باید مطابق با مبلغ واقعی که می تواند تحقق یابد یا قابل پرداخت باشد ، دارایی و بدهی های خود را مجدداً بازگرداند. موقعیت مالی نهاد.
• اصل افشای کامل: یک ورود حسابداری ممکن است به طور مستقل قادر به ارائه کلیه اطلاعات مربوط به معامله نباشد. از این رو اصل افشای کامل به نهاد نیاز دارد تا تمام اطلاعات مالی مربوط به سرمایه گذار/کاربر را برای کمک به وی در تصمیم گیری افشا کند. در سطح معامله ، این کار با ضبط یک روایت کافی با هر معامله انجام می شود و در سطح صورت مالی ، این کار با ارائه یادداشت ها به حساب ها انجام می شود.
• مفهوم تطبیق: این مفهوم نیاز به درآمد برای یک دوره خاص با هزینه های مربوطه دارد تا سود واقعی این دوره را نشان دهد.
• مبنای تعهدی حسابداری: این اصل مستلزم تمام درآمد و هزینه در دوره ای است که در واقع متحمل می شود و نه در صورت دریافت/هزینه پول نقد یا پول نقد. درآمد و تحمل هزینه ، صرف نظر از جریان نقدی مربوطه ، مهم است.
• قوام: یک نهاد ممکن است تصمیم بگیرد که یک روش حسابداری خاص را در رابطه با یک سری معاملات دنبال کند. چنین رویه های حسابداری باید در دوره های حسابداری زیر به طور مداوم دنبال شود تا مقایسه نتایج بین دو دوره تسهیل شود. به عنوان مثال ، یک نهاد ممکن است تصمیم بگیرد که روش مستقیم از استهلاک دارایی های ثابت ملموس خود را اتخاذ کند. این روش حتی در سالهای آینده باید به طور مداوم دنبال شود.
• مادی بودن: این اصل حسابداری به یک نهاد اجازه می دهد تا در صورتی که نتیجه همین تأثیر را بر تصمیم گیری کاربر در صورتهای مالی تأثیر نمی گذارد ، از یک اصل حسابداری دیگر چشم پوشی کند. در صورتی که تأثیر آنها در صورتهای مالی غیرمجاز باشد ، خطاها یا خطاهای خاصی نیز ممکن است نادیده گرفته شود. به عنوان مثال ، هنگامی که یک دارایی ثابت خریداری می شود ، مفهوم تطبیق به نهاد نیاز دارد تا هزینه های مربوط به عمر مفید دارایی را بشناسد. اگر یک نهاد یک صفحه کلید را برای Rs خریداری کند. 300 و گردش مالی چنین موجودی در کروهای روپیه است ، برای کاربر صورتهای مالی غیرمادی خواهد بود که آیا چنین دارایی به عنوان دارایی یا هزینه شناخته می شود. بنابراین ، حتی اگر صفحه کلید رایانه به عنوان هزینه ای در سال خرید در نظر گرفته شود ، از آنجا که مبلغ مربوطه و تأثیر همان غیرمادی است ، اصول اساسی حسابداری را نقض نمی کند.
• محافظه کاری: در فرآیند حسابداری ، ممکن است در موقعیت های مختلفی قرار بگیرد که دو روش به همان اندازه قابل قبول برای حسابداری برای یک معامله خاص وجود داشته باشد. حتی ممکن است فرد بین ضبط معامله یا ضبط کردن یکسان انتخاب کند. در چنین شرایطی باید یک رویکرد محافظه کارانه دنبال شود. این بدان معناست که در حالی که حساب برای یک معامله خاص حساب می شود ، تمام هزینه ها یا ضرر پیش بینی شده باید حساب شود اما تمام درآمد یا سود بالقوه نباید تا زمان کسب/دریافت دریافت شود. به همین دلیل است که هزینه ای برای هزینه هایی مانند بدهی های بد انجام می شود اما هیچ سابقه مربوطه برای افزایش ارزش قابل تحقق یک دارایی ارائه نشده است.